1 / 79

Krwawienie i krwotok.

Krwawienie i krwotok. Krwotoki (krwawienia). Krwotokiem nazywamy nagłą utratę krwi (dużej ilości w krótkim czasie), prowadzącą do zaburzeń ogólnoustrojowych, a nawet zagrożenia życia. Krwawienie – to powolna utrata krwi, początkowo nie dająca objawów klinicznych. Bezpieczeństwo !.

Download Presentation

Krwawienie i krwotok.

An Image/Link below is provided (as is) to download presentation Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author. Content is provided to you AS IS for your information and personal use only. Download presentation by click this link. While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server. During download, if you can't get a presentation, the file might be deleted by the publisher.

E N D

Presentation Transcript


  1. Krwawienie i krwotok.

  2. Krwotoki (krwawienia) • Krwotokiem nazywamy nagłą utratę krwi (dużej ilości w krótkim czasie), prowadzącą do zaburzeń ogólnoustrojowych, a nawet zagrożenia życia. • Krwawienie – to powolna utrata krwi, początkowo nie dająca objawów klinicznych.

  3. Bezpieczeństwo ! • Ratownik powinien być świadomy ryzyka infekcji, na jakie naraża go kontakt z krwią lub innymi płynami ustrojowymi osoby poszkodowanej. • Wiele chorób zakaźnych jest przenoszonych przez krew, a czynnik infekcyjny może przedostać się nawet przez niewielką ranę, śluzówkę jamy ustnej lub spojówkę oka.

  4. Krwawienie i krwotok Po powstaniu rany krew ulega wynaczynieniu – zjawisko to określane jest mianem krwawienia lub krwotoku. • Intensywność krwawienia zależy od wielkości rany i zdolności organizmu do naturalnego ograniczenia lub zatrzymania krwawienia. • W wypadku mniejszych ran stosunkowo szybko dochodzi do wytworzenia skrzepu i zatrzymania krwawienia – wystarcza zwolnienie przepływu krwi wskutek naturalnego skurczu naczyń lub w wyniku zastosowania opatrunku.

  5. W przypadku większej rany z szybkim wypływem krwi, zwłaszcza przy uszkodzeniu tętnicy, tworzenie skrzepu jest utrudnione, a skurcz naczyń może okazać się niewystarczający. • Grozi to szybką utratą krwi krążącej i powstaniem wstrząsu hipowolemicznego, co może, przy braku odpowiedniego działania, doprowadzić do śmierci z wykrwawienia.

  6. Podział krwotoków :

  7. Krwawienie zewnętrzne Ze względu na źródło krwawienia można wyróżnić trzy rodzaje krwawień zewnętrznych: • tętnicze, • żylne, • kapilarne ( włośniczkowe ).

  8. Krwawienie zewnętrzne Krwawienie tętnicze • Krew z powodu dużej zawartości tlenu ma kolor jasnoczerwony. • Wypływa pod znacznym ciśnieniem, zwykle w postaci pulsującego strumienia. • Krwawienie takie jest trudniejsze do opanowania niż pozostałe rodzaje krwawień ze względu na wysokie ciśnienie krwi tętniczej. • Szybciej może doprowadzić do utraty znacznej objętości krwi krążącej, wstrząsu hipowolemicznego i ostatecznie zgonu. • Bardzo ważne jest zatem jak najszybsze zatamowanie takiego krwotoku.

  9. Krwawienie zewnętrzne Krwawienie żylne • Krew żylna, w odróżnieniu od tętniczej, zawiera mało tlenu, ma barwę ciemnoczerwoną, a jej wypływ z rany jest wolniejszy i jednostajny. • Niskie ciśnienie w żyłach powoduje, że masywność krwotoku zwykle jest mniejsza, co pozwala na jego łatwiejsze opanowanie. • Niemniej jednak może również doprowadzić do wykrwawienia, wstrząsu i zgonu.

  10. Krwawienie zewnętrzne Krwawienie włośniczkowe • Objawia się jako powolne sączenie krwi z powierzchownych ran o charakterze otarcia skóry. • Zwykle ustaje samoczynnie i jest najmniej groźnym typem krwawienia.

  11. Klasyfikacja krwotoków

  12. Gwałtowność utraty krwi • Powolny spadek objętości krwi pozwala na uruchomienie mechanizmów kompensacyjnych - pacjent przewlekle podkrwawiający ma prawidłowe parametry ciśnienia i tętna • Nagła utrata nawet stosunkowo niewielkiej objetości krwi ok..15-20% może spowodować rozwój wstrząsu

  13. Jak rozpoznać utratę objętości krwi ? • Objawy kliniczne: - tachykardia - bladość powłok - ochłodzenie powłok - słabe wypełnienie tętna - niska diureza - hipotensja - niskie OCŻ

  14. Badanie tętna • Na tętnicy promieniowej • Na tętnicy szyjnej • Na tętnicy udowej

  15. Monitorowanie chorego we wstrząsie! PACJENT INTENSYWNEGO NADZORU ! • tętno • ciśnienie • wskaźnik wstrząsowy Allgowera • OCŻ • diureza godzinowa • temperatura • gazometria • bilans płynów

  16. Wskaźnik Wstrząsowy częstość tętna/min. WW = skurczowe ciśnienie tętnicze [ mm Hg ] • WW = 0,5 - norma • WW = 0,5-0,75 - utrata ok. 20% obj. krwi • WW = 0,75-1,5 - utrata ok.20-40% obj. krwi • WW > 1,5 - utrata powyżej 40% obj. krwi

  17. Leczenie wstrząsu - zasady ogólne • ustalanie i usuwanie przyczyny !!! • uzupełnienie niedoborów krwi krążącej • tlenoterapia • wyrównanie niedoborów elektrolitowych • wyrównywanie zaburzeń RKZ- równowaga kwasowo-zasadowa • leki przeciwkrwotoczne • unieruchomienie i ogrzanie ! Najważniejsze – zatamować krwotok i wypełnić naczynia !

  18. Uzupełnianie płynów: 1. Krystaloidy - 0,9% NaCl, PWE, płyn Ringera - szybkie, tanie, ale w łożysku naczyniowym utrzymują się bardzo krótko - ze 100% objętości w łożysku pozostaje 20% - UWAGA na przewodnienia !!! 2. Koloidy - dekstran (40tys. , 70tys.) roztwory żelatyny, skrobia hydroksyetylowana HAES - utrzymują się w łożysku kilka do kilkunastu godzin - podnoszą ciśnienie onkotyczne, ściągają wodę z układu pozanaczyniowego - UWAGA: krew na próbę krzyżową, przed podaniem dextranu !!! 3. Krew - KKCZ, płytki krwi

  19. Przyczyny krwawień: • z dróg oddechowych - gruźlica, ropnie, nowotwory, urazy • z dróg moczowych - urazy, kamica, nowotwory, gruźlica • z narządu rodnego - powikłania ciąży i porodu, nowotwory, urazy • z przewodu pokarmowego - owrzodzenia, nadżerki, nowotwory, polipy, uchyłki • do jamy czaszki - urazy, tętniaki, naczyniaki • do jamy opłucnej - urazy, złamania żeber • do jamy otrzewnej - urazy tempe, uszkodzenia narządów miąszowych

  20. Pierwsza pomoc przy krwotoku zewnętrznym: • poszkodowanego należy ułożyć w pozycji leżącej lub pozycji przeciw-wstrząsowej (w przypadku dużych krwotoków), • jeżeli krwawienie dotyczy kończyny - unosimy ją, powyżej poziomu serca, • stosujemy ucisk doraźny na ranę

  21. Uniesienie kończyny:

  22. zakładamy jałowy opatrunek uciskowy: • zasada działania opatrunku uciskowego: zatrzymywany jest przepływ tylko w wybranej tętnicy, krążenie w kończynie odbywa się dalej poprzez sieć mniejszych, pobocznych naczyń krwionośnych

  23. Budowa i zasada działania opatrunku uciskowego zatrzymywany jest przepływ tylko w wybranej tętnicy, krążenie w kończynie odbywa się dalej poprzez sieć mniejszych, pobocznych naczyń krwionośnych

  24. Tamponada rany. • W wypadku dużej, obficie krwawiącej rany należy wypełnić ( wytamponować )ranę jałową gazą i dopiero wtedy zastosować typowy opatrunek uciskowy.

  25. Jeśli mimo ucisku rana nadal krwawi, nie należy zdejmować opatrunku, lecz dołożyć waty i ucisnąć go silniej drugą opaską. • W wyjątkowych wypadkach, dotyczących amputacji lub zmiażdżenia kończyny, zakładamy opaskę Esmarcha. Opaskę nakładamy wyłącznie na udo lub na ramię. Dopuszczalny czas ucisku opaski Esmarcha wynosi 2 godziny. Po założeniu opaski musi być odnotowany czas jej założenia. W razie braku opaski Esmarcha należy zastąpić ją zaimprowizowaną opaską z chustki, koszuli lub paska chorego

  26. kontrolujemy tętno na zranionej kończynie, • sprawdzamy czynności życiowe poszkodowanego, • zapewniamy poszkodowanemu komfort termiczny i psychiczny

  27. Krwawienie wewnętrzne • W każdym przypadku stwierdzenia symptomów wstrząsu hipowolemicznego, przy braku objawów krwawienia zewnętrznego ( lub nawet przy niewielkim krwawieniu zewnętrznym ) należy rozważyć możliwość uszkodzeń wewnętrznych i wynikającego z nich krwawienia. • Krew może ulec wynaczynieniu do jamy brzusznej, miednicy, klatki piersiowej, przestrzeni śródtkankowych w obrębie kończyn ( zwłaszcza uda ). • Krwawienia wewnętrznego nie jesteśmy w stanie zatamować.

  28. Możliwe objawy krwawienia wewnętrznego • deformacja tkanek; przebarwienie, tkliwość i wzmożona spoistość ( twardość ), np. przypominająca duży siniec; • uczucie duszności; • ból w obrębie jamy brzusznej; • dodatkowe objawy, jak w przypadku krwawienia zewnętrznego – przyśpieszony oddech, tachykardia, zasinienie warg, blada i zimna skóra, nudności, wymioty, uczucie pragnienia, zaburzenia świadomości ( spowolnienie reakcji, senność lub pobudzenie, a nawet agresja ).

  29. Opanowanie krwawienia wewnętrznego jest dużo trudniejsze niż krwawienia zewnętrznego. Należy pamiętać o podstawowych zasadach postępowania: • zastosować podstawowe środki ostrożności – ocena bezpieczeństwa własnego i poszkodowanego; • ocenić wydolność oddechu, w razie konieczności udrożnić drogi oddechowe; • opanować ewentualnie większe krwawienia, w razie potrzeby rozpocząć akcję resuscytacyjną; • zaopatrzyć pozostałe miejsca krwawienia; • pacjenta ułożyć wygodnie, zwracając uwagę na możliwe uszkodzenia kręgosłupa; • chronić go przed utratą ciepła; • uspokajać i zapewniać o nadchodzącej pomocy.

  30. Odrębności postępowania w różnego rodzaju ranach

  31. Rany penetrujące do klatki piersiowej • Zwykle dochodzi do powstania odmy ( powietrze przez ranę dostaje się do jamy opłucnowej ), co objawia się dusznością. • Należy zastosować na ranie zastawkę uniemożliwiającą dostęp powietrza do wnętrza klatki piersiowej przy jednoczesnej możliwości jego wydostania się na zewnątrz – foliowy opatrunek uszczelniający / trzy brzegi przymocowane, czwarty wolny /, rękawiczka lateksowa przymocowana szczelnie z naciętym jednym palcem.

  32. Rany z wbitym przedmiotem • Zwykle są to rany głębokie, kłute lub cięte. Widoczny jest wystający z rany przedmiot. • Zasadą jest pozostawienie przedmiotu w ranie. W szczególności nie wolno usuwać wbitych w oko /zasłonić oko zdrowe w celu zminimalizowania ruchów oka uszkodzonego, gdyż gałki oczne poruszają się razem/, ucho lub nos. • Wyjątek stanowi sytuacja, w której przedmiot przebijający policzek utrudnia oddychanie. • Możliwe jest usunięcie przedmiotów utrudniających prowadzenie resuscytacji lub uniemożliwiających transport.

  33. Wytrzewienie • Obrażenie polegające na wynicowaniu na zewnątrz ciała narządów wewnętrznych, np. jelit lub żołądka, zwykle przez rozległą ranę. • Nie wolno przemieszczać wytrzewionych narządów ani wpychać ich z powrotem do jam ciała.

  34. Wytrzewienie – sposób postępowania: • Ocenić podstawowe funkcje życiowe; • Wziąć pod uwagę, że pacjent może wymiotować; • Opanować wszelkie większe krwawienia zewnętrzne; • Jeśli możliwe, ułożyć pacjenta na plecach z podkurczonymi kolanami; • Podać tlen do oddychania;

  35. Wytrzewienie – sposób postępowania: • Odsłonięte narządy okryć wilgotnym, najlepiej ciepłym opatrunkiem bezgazowym lub przylegającą folią (np. spożywczą ), a dopiero potem chustami gazowymi – dla ochrony przed wysychaniem i utratą ciepła; • Nie próbować przemieszczać wynicowanych narządów, a zwłaszcza nie wpychać do jam ciała; • Nie usuwać żadnych wbitych przedmiotów – umocować je i zabezpieczyć na czas transportu; • Nie podawać żadnych płynów do picia; • W razie kaszlu lub wymiotów wspomóc te odruchy poprzez umiarkowany ucisk na opatrunek pokrywający ranę i wynicowane narządy.

  36. Amputacja to utrata części lub całej kończyny ( części ciała ). Często przebiega z masywnym krwotokiem. Należy pamiętać, że zawsze istnieje szansa na replantację ( operacyjne doszycie ) kończyny. Postępowanie: • opanować krwawienie odpowiednią techniką; • zastosować typowe postępowanie przeciwwstrząsowe; • odnaleźć amputowaną część ciała i zabezpieczyć w foliowym worku umieszczonym w naczyniu lub drugim worku zawierającym wodę z lodem ( nie wolno stosować samego lodu ani tzw. suchego lodu – amputowany organ ma być schłodzony, a nie zamrożony!); • upewnić się, że amputowana część ciała jest transportowana do szpitala razem z pacjentem.

  37. Obrażenia powstałe w wyniku zmiażdżenia • Uszkodzenia zmiażdżeniowe powstają zwykle przez zgniecenie w maszynie lub samochodzie, przygniecenie przez ścianę budynku czy też np. zapadający się wykop ziemny. • Zbyt długi ucisk powoduje niedotlenienie poprzez zahamowanie dopływu krwi do narządów i tkanek oraz utrudnienie, a nawet uniemożliwienie oddychania. Bezpośrednio może prowadzić do śmierci. • Niebezpieczny jest moment uwolnienia poszkodowanego. Krew dotychczas krążąca w zmniejszonym obiegu nagle dostaje się do odbarczonych naczyń i jej ciśnienie nagle spada.

  38. Obrażenia powstałe w wyniku zmiażdżenia • Może to doprowadzić do wstrząsu, zwłaszcza jeśli wcześniej doszło do utraty krwi w wyniku krwotoku. • Po powrocie krążenia w całym ustroju, zostają uwolnione i rozprowadzone po organizmie toksyczne substancje powstałe w zgniecionych i niedotlenionych mięśniach. • Są one zagrożeniem dla nerek – powodują ich ostrą niewydolność, nierzadko prowadzą do śmierci. • Określane jest to mianem zespołu zmiażdżeniowego (crush syndrome ).

  39. Postępowanie w przypadku zmiażdżenia • Zależne jest od czasu jaki upłynął od momentu wypadku. • Poza sytuacją, w której dalsze pozostawienie poszkodowanego w uwięzieniu grozi dodatkowymi obrażeniami, po przekroczeniu granicy 10 minut nie wolno uwalniać chorego bez możliwości podjęcia działań wspomagających oddychanie i krążenie.

  40. Postępowanie przed upływem 10 minut: • stała ocena podstawowych funkcji życiowych w czasie uwalniania ofiary; • postępowanie przeciwwstrząsowe – uniesienie nóg ( jeśli inne obrażenia na to pozwalają ), podawanie tlenu, ochrona przed utrata ciepła; • opanowanie zewnętrznych krwawień i odpowiednie unieruchomienie przy podejrzeniu złamań; • dalsza stała obserwacja chorego; • zanotowanie i przekazanie personelowi szpitalnemu danych o okresie uwięzienia i momencie uwolnienia.

  41. Postępowanie po upływie 10 minut: • ocena podstawowych funkcji życiowych; • jeśli w istotny sposób upośledzone jest oddychanie – częściowe uwolnienie ciała poszkodowanego w celu ułatwienia oddychania; • opanowanie krwawień zewnętrznych; • jeśli to możliwe, sprawdzenie tętna poniżej poziomu ucisku w celu oceny ciężkości obrażeń;

  42. Obrażenia powstałe w wyniku wybuchu Mechanizmy powstawania obrażeń: • pierwotny, w wyniku działania ognia i fali uderzeniowej – powoduje oparzenia skóry i płuc, uszkodzenia narządów wewnętrznych i uszu; często takie obrażenia wewnętrzne są śmiertelne i nie pozostawiają widocznych śladów zewnętrznych; • wtórny, w wyniku zranienia przez leżące przedmioty oraz wskutek rzucenia ofiary na inne przedmioty. Zakres obrażeń jest szeroki: od niewielkich skaleczeń do bardzo ciężkich urazów, ze śmiercią włącznie.

  43. Postępowanie w przypadku obrażeń powstałych w wyniku wybuchu: • przede wszystkim ocenić miejsce wypadku pod kątem bezpieczeństwa ofiar wybuchu oraz zespołu ratunkowego; • ocenić podstawowe funkcje życiowe poszkodowanego; • zabezpieczyć drożność dróg oddechowych ( pamiętając o możliwości uszkodzenia kręgosłupa szyjnego ); • ze względu na możliwość uszkodzenia płuc zastosować tlenoterapię lub oddech wspomagany – do rozważenia, gdy częstość oddechu spadnie < 10/min; • opanować krwawienia zewnętrzne i odpowiednio unieruchomić kończyny w razie podejrzenia złamania; • stosować ogólne zasady postępowania we wstrząsie; • kontrolować stan pacjenta co kilka minut

  44. Rodzaje opatrunków : • Opatrunek uciskowy • Opatrunek osłaniający • Opatrunek obłożeniowy • Opatrunki unieruchamiające (gipsowe, szyny Kramera) • Opatrunek procowy (stosowany tylko przy urazach nosa)

  45. Opatrunek uciskowy • służy do tamowania krwi z żył i tętnic. • na miejsce urazu kładziemy gazę jak wszędzie gdzie mamy do czynienia z krwią. Następnie wzdłuż miejsca zranienia kładziemy coś, co będzie stanowić ucisk (może to być np. rolka zwiniętego bandaża, jakiś gruby długopis ), bandażujemy następnie zestaw, jednocześnie uciskając. Bandażowanie wykonujemy standardowo - koliście.

More Related