1 / 23

Dystrofia mięśniowa-rehabilitacja i pielęgnacja

Dystrofia mięśniowa-rehabilitacja i pielęgnacja. Mgr Grażyna Dytrych St.technik Małgorzata Wierzbowska. Najczęściej spotykana postać dystrofii mięśniowej –postać Duchenne’a:. Przekazywana w sposób recesywny związany z płcią, Pierwsze objawy występują między 3. a 6. rokiem życia,

kolton
Download Presentation

Dystrofia mięśniowa-rehabilitacja i pielęgnacja

An Image/Link below is provided (as is) to download presentation Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author. Content is provided to you AS IS for your information and personal use only. Download presentation by click this link. While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server. During download, if you can't get a presentation, the file might be deleted by the publisher.

E N D

Presentation Transcript


  1. Dystrofia mięśniowa-rehabilitacja i pielęgnacja Mgr Grażyna Dytrych St.technik Małgorzata Wierzbowska

  2. Najczęściej spotykana postać dystrofii mięśniowej –postać Duchenne’a: • Przekazywana w sposób recesywny związany z płcią, • Pierwsze objawy występują między 3. a 6. rokiem życia, • Szybki przebieg choroby,chory przestaje chodzić między 10. a 15. rokiem życia.

  3. Umierają na ogół przed ukończeniem 30. roku życia, • Niedowłady i zaniki grup mięśniowych wyrażone silniej w obrębie pasa biodrowego, • Tendencja postępująca, niedowłady obejmują kolejne mięśnie, • Odruchy słabną a następnie zanikają, • Charakterystyczny jest rzekomy przerost mięśni łydek, a czasem pośladków.

  4. Pierwsze objawy: • Trudności w chodzeniu i bieganiu, • Osiąganie pozycji stojącej poprzez „wspinanie się po sobie”(objaw Gowersa), • Tułów pochyla się kompensacyjnie w stronę nogi podporowej(objaw Duchenn’a), • Charakterystyczny „ chód kaczkowaty”, • Zanik mięsni barkowych (objaw luźnych barków).

  5. Sylwetki chorych z dystrofią

  6. Rehabilitacja w pierwszym okresie choroby: • systematyczne stosowanie ćwiczeń czynnych, • dostosowanie tempa i czasu trwania ćwiczeń do możliwości chorego, • prowadzenie ćwiczeń oddechowych, • motywowanie chorego do aktywności ruchowej.

  7. Ćwiczenia oddechowe mają na celu: • nauczenie chorego prawidłowego i pełnego oddychania, • jak najdłuższego utrzymania siły mięśni oddechowych i ruchomości klatki piersiowej, • naukę oddychania torem brzusznym, • uczenie kaszlu efektywnego (aby zapobiegać zaleganiu wydzieliny). • Ćwiczenia oddechowe nie mogą być jednak za forsowne i dostosowane indywidualnie do możliwości pacjenta.

  8. Inną metodą wspomagającą jest hydroterapia: • masaż wirowy – poprawia ukrwienie i rozluźnia, stosowany przed ćwiczeniami biernymi zwiększa zakres ruchu w stawie, • ćwiczenia w basenie – woda odciąża i ułatwia wykonanie ruchu, stawia łagodny opór co prowadzi do wzmocnienia siły mięśniowej, powoduje łatwość i płynność ruchu, zwiększa zakres ruchu w stawach, • ćwiczenia w wodzie są atrakcyjne dla pacjenta i dają motywację, pobudzają do czynnej współpracy przy usprawnianiu,

  9. Ćwiczenia w wodzie

  10. Fizykoterapia stosowana w przypadku dystrofii: • leczenie fizykalne ma charakter doraźny i polega na łagodzeniu objawów chorobowych, • ma korzystny wpływ na ukrwienie miejscowe i przemianę materii, • przyczynia się do rozluźnienia przykurczów stawowych, • podstawowy zabieg to elektrostymulacja mięśni prądami o niskiej częstotliwości, • dodatkowo można stosować laseroterapię, światłolecznictwo, pole magnetyczne małej częstotliwości • zabiegi te mogą wydłużyć okres względnej wydolności czynnościowej.

  11. W przypadku dystrofii mięśniowej nie należystosować : • ćwiczeń oporowych • ćwiczeń wysiłkowych

  12. osłabienie mięśni antygrawitacyjnych, • dochodzi do przesunięcia rzutu środka ciężkości poza stawy biodrowe i przed stawy kolanowe, • zjawisko to nosi nazwę mechanizmu Puttiego, • następuje: hiperlordoza, hiperekstencja bioder, przeprosty kolan, nieznaczne końskostopie, • nie wolno likwidować u chorego naturalnych mechanizmów kompensacyjnych.

  13. Mechanizm Puttiego : A – prawidłowy rzut środka ciężkości, B – przeniesienie rzutu na stronę osłabionych mięśni. B A

  14. W następnym etapie chory nie może przyjąć pozycji stojącej bez pomocy, • znika możliwość chodzenia po schodach, • podczas wstawania chory musi pomagać sobie rękoma, • osoba spionizowana chodzi z dużą trudnością, • na wskutek postępowania procesu chorobowego istnieje możliwość utrzymania pozycji siedzącej tylko w łóżku, • konieczność zaopatrzenia chorego w wózek inwalidzki elektryczny.

  15. W tym etapie choroby należy wykonywać ćwiczenia bierne • celem jest jak najdłuższe utrzymanie ruchomości w stawach, • poprawa krążenia ( co zapobiega również powstawaniu odleżyn), • zapobieganie utrwalania się przykurczów, • przez cały czas trwania choroby konieczne są ćwiczenia oddechowe, układanie w pozycjach drenażowych, oklepywanie, • występuje konieczność zaopatrzenia chorego w łuski ortopedyczne w celu zapobiegania utrwalenia się końsko- szpotawego ustawienia stóp, • sznurówkę lub gorset ortopedyczny aby zapobiegać pogłębieniu skoliozy.

  16. Wózek elektryczny

  17. Łuski ortopedyczne na stopę

  18. Gorsety ortopedyczne

  19. W ostatnim etapie chory musi leżeć w łóżku i wymaga stałej opieki drugiej osoby • konieczne jest specjalistyczne łóżko z materacem przeciwodleżynowym, • częsta zmiana pozycji ułożeniowych, • z uwagi na trudności w oddychaniu chory nie może leżeć w pozycji poziomej lecz w pozycji półsiedzącej, • nadal konieczne są ćwiczenia bierne, oddechowe, drenaż, oklepywanie, • w końcowym etapie choroby konieczny jest pobyt na specjalistycznym oddziale intensywnej terapii i podłączenie do respiratora.

  20. Sposób pomocy kaszlącemu na wózku inwalidzkim.

  21. Sposób pomocy kaszlącemu w łóżku.

  22. Łóżko ortopedyczne

  23. W końcowym etapie choroby konieczny jest : • zabieg wstawienia rurki tracheotomicznej, który udrażnia górne drogi oddechowe i zapewnia dopływ powietrza do płuc, • zaopatrzenie w ssak w celu odssysania wydzieliny w warunkach domowych, • pomoc rodzinie w opiece nad chorym przez hospicjum domowe (zespół lekarzy specjalistów oraz pielęgniarek) • chory trafia na odział intensywnej terapii, gdy wymaga podłączenia do respiratora, ponieważ sam nie jest w stanie oddychać w wskutek zaniku mięśni oddechowych.

More Related