1 / 27

Sosyal Politikalarda Yerelleşme: Sosyal Belediyecilik

Sosyal Politikalarda Yerelleşme: Sosyal Belediyecilik. Yrd. Doç. Alparslan Uğur Kırıkkale Üniversitesi İİBF Maliye Bölümü Arş. Gör. M. Kemal BOSTAN Gümüşhane Üniversitesi İİBF Maliye Bölümü. Refah Anlayışındaki Değişim. Sosyal Politikaların Yerelleşmesi.

china
Download Presentation

Sosyal Politikalarda Yerelleşme: Sosyal Belediyecilik

An Image/Link below is provided (as is) to download presentation Download Policy: Content on the Website is provided to you AS IS for your information and personal use and may not be sold / licensed / shared on other websites without getting consent from its author. Content is provided to you AS IS for your information and personal use only. Download presentation by click this link. While downloading, if for some reason you are not able to download a presentation, the publisher may have deleted the file from their server. During download, if you can't get a presentation, the file might be deleted by the publisher.

E N D

Presentation Transcript


  1. Sosyal Politikalarda Yerelleşme: Sosyal Belediyecilik Yrd. Doç. Alparslan Uğur Kırıkkale Üniversitesi İİBF Maliye Bölümü Arş. Gör. M. Kemal BOSTAN Gümüşhane Üniversitesi İİBF Maliye Bölümü

  2. Refah Anlayışındaki Değişim

  3. Sosyal Politikaların Yerelleşmesi • Günümüzde, kentleri birer marka kent haline getirme hedefi güdülmekte ve yerel ekonomik, sosyal, kültürel sorunların çözümü kent yönetimlerinden beklenmektedir. • Bir yandan ulus devlet gittikçe nitelik değiştirirken, diğer yandan yönetimde yerelleşme, sivil toplumun etkinliği, katılım ve yönetişim gibi ilkeler vurgulanmaya başlanmış, yerel birimler yönetimde ve yerel kamusal hizmetlerde daha fazla söz sahibi olmaya başlamışlardır.

  4. Yerel Sosyal Politikaların Önemi

  5. Yerel Sosyal Politika Örneği: Sosyal Belediyecilik

  6. Sosyal Belediyecilikten Beklenen Fonksiyonlar

  7. Türkiye’de Sosyal Belediyecilik • Türkiye’de sosyal belediyecilik uygulaması sosyal devlet pratiğinden ziyade, yoksul kişilerin artan talepleri ve belediye başkanlarının tekrar seçilebilmek amacıyla yaptığı uygulamalar sonucu bütün şehirlerde kendini gösterme eğilimindedir.

  8. Türkiye’de Sosyal Belediyeciliğin Tarihsel Gelişimi

  9. Türkiye’de Yasal Düzenlemelerle Sosyal Belediyecilik 5393 sayılı Belediye Kanunu

  10. Türkiye’de Yasal Düzenlemelerle Sosyal Belediyecilik 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu

  11. Türkiye’de Sosyal Belediyecilik Uygulama Örnekleri

  12. Türkiye’de Sosyal Belediyecilik Uygulamalarının Değerlendirilmesi Vesayet Denetimi • Belediyelerin otonomisi “vatandaşlarının refahları üzerinde sahip oldukları bağımsız etkiye” bağlıdır. Belediyelerin Kendi Gelir Kaynaklarının Yetersizliği • Belediyelere ilave gelir sağlanması hizmet sunumundaki performansı artıracaktır. • Türkiye’de belediyelerin sorumlulukları gelirleriyle orantılı olarak belirlenmemiştir. Mali kaynak bakımından yerel yönetimler tamamen merkeze bağımlı görünmektedirler.

  13. Türkiye’de belediyelere yapılan yardımlar yerel harcama farklılıklarını dikkate almadan sadece nüfus esasına göre yapılmaktadır. • Kısıtlı bir bütçeyle sosyal belediyecilik gerçekleştirmek zordur. Borçlanma ve Mali Disiplin Sorunu: • Son yıllarda belediyelerin kaynaklarındaki artışın yaklaşık 1\4’ü borçlanmayla sağlanmaktadır. • Birçok yerel yönetimin genel bütçeli kuruluşlardan, sosyal güvenlik kuruluşlarına ve diğer kamu kurum ve kuruluşlarına borcu bulunmaktadır. • Cari harcamalarını bile borçlanmayla finanse eden belediyelerden sosyal hizmet uygulamalarını beklemek çok olası görünmemektedir.

  14. Sosyal Yardım ve Hizmet Tutarlarının Yetersizliği: • Sosyal harcamaların belediye bütçeleri içindeki oranı 2006 yılında %1.1 dolaylarında bu rakam 2012 yılında %1,38’e çıkmıştır. • Bu oranlar, yerel sosyal politikaların henüz arzu edilen seviyelerde olmadığının açık bir kanıtıdır. Sosyal Politika Harcamalarının Etkinsiz ve Amaç Dışı Kullanımı • Birçok yerel yönetici bu harcamaları gereksiz harcama görmekte, birçoğu da harcamaların kullanımında «ayrımcılık yapmama» ilkesine aykırı davranmakta ya da harcamaları propaganda malzemesi yaparak siyasi emeller gütmektedir. • Bazı belediye başkanları harcamaları kendi yandaşlarına aktarmakta; kayırmacılık, partizanlık, keyfi uygulamalar ve yolsuzluk sosyal harcamalardan beklenen olumlu etkiyi tam tersine çevirmektedir.

  15. Sosyal Belediyecilik Konusunda Kavram Kargaşasının Olması: • Sosyal yardım ve hizmetler anayasal güvenceye dayalı «ekonomik ve sosyal» haklardır. Amaç hemşerinin anayasal hakkını temin etmektir. • Sosyal yardım alanlar rencide edilmemelidir • Yardımlar geçici ve acil bir çözüm aracı olarak görülmemeli, istihdamı artırıcı hizmetler tercih edilmelidir. • Amaç yardıma muhtaç olanları muhtaç olmaktan çıkarmaktır. • Yapılan yardımlarda balık yemek yerine, balık tutulmasının öğretilmesinin yanı sıra dezavantajlı gruplara balık tutmak için olta ve sandal da alınmalıdır. Sosyal Politikaların Uygulanmasında Merkezle Yerel Otorite Arasında Eşgüdüm Olmaması: • Sosyal politikalar arasında eşgüdüm eksikliği verimliliğin düşmesine sebep olacaktır.

  16. Belediyelerin sosyal politikaların belirlenmesi ve uygulanmasındaki yetki ve sınırları kesin olarak belirlenmemiştir. • Birçok belediyede sosyal politikalar vali ve kaymakamlara havale edilmektedir. • Merkezle yerel arasında sosyal politikalar arasında eşgüdüm olmadığında kaynak israfı söz konusu olacaktır. Belediyelerin Kentsel Yoksulluk Envanterinin Bulunmaması: • Belediyeler “Sosyal Doku Taraması” adı altında yapacakları bir çalışma ile kentlerindeki yoksulluk envanterini çıkarmalıdır. • Bu konuda bir veritabanı oluşturulmalı, hedefe yönelik politikalar belirlenmelidir.

  17. Belediyelerin Sosyal Belediyecilik Uygulamalarını Kendi İmkanlarıyla Gerçekleştirmesi: • Yeterli bütçe ve personeli bulunmayan belediyelerde sosyal hizmetlerde aksamalar yaşanmaktadır. • Belediyeler STK’larla işbirliği ve koordinasyon içinde çalışmalıdır. • Belediyeler sosyal aktivitelerde STK’ları destekleyici, yönlendirici ve onlara rehberlik edici bir misyona sahip olmalıdır. • Başarı, kentin ne kadarına yardım yapıldığı değil, sivil toplum kuruluşlarıyla ne kadar birlikte çalışma yapıldığıdır.

  18. Sonuç Olarak; Küreselleşme ve neo-liberal politikalar merkeziyetçi refah politikalarının zayıflamasına, sosyal devlete ait olan görevlerin yerel yönetim, STK, özel sektör ve piyasaya devredilmesine neden olmuştur. • Yaşanan süreç, merkezi yönetimlerin rollerini sınırlarken, yereldeki otoriteleri daha belirleyici hale getirmiş, bireylerin sorunlarını çözmede yerele daha çok rol ve fonksiyonlar yüklemiştir. • Yereldeki sosyal yardım ve hizmetlerin bölgeyi en iyi tanıyan belediyelerce yapılması, gerek bölgesel yoksulluğun önlenmesini gerekse de en hızlı ve etkin politikaların uygulanmasını sağlayacaktır. • Nasıl ki bireylerin zor durumlarında ilk yardım alacakları yer kendilerine en yakındaki komşuları ise, yerel toplumdaki kişilerin ise belediyelerdir.

  19. Yereldeki uygulamalar sosyal devletten vazgeçme değil, yerelin sosyal politikalar konusunda merkezin yükünü paylaşmasıdır. • Sosyal politikaların belediyelerce paylaşılması birinci evre olarak düşünüldüğünde, daha sonraki süreçlerde ilgili politikaların belediyelerden sivil topluma, gönüllü organizasyonlara ve özel sektöre doğru yük paylaşımı yapılması sağlanacaktır. • Özellikle hemşerilik bilincine paralel olarak sosyal politikaların yerelden uygulanması şehirlerde suç ve şiddet eğilimlerini azaltacak, bireyleri kentli olmaları konusunda teşvik edecektir. • Sosyal politikalar, toplumsal düzeni tehlikeye sokacak ve sosyal tahribatlara yol açacak problemlere karşı bir set vazifesi görecektir.

More Related